Mensen met autisme lijken vaak bewust het alleenzijn te verkiezen boven het gezelschap van anderen. Kun je daaruit afleiden dat ze zich nooit eenzaam voelen? Baukje van Kesteren concludeert het tegendeel. Rond haar vijftigste blijkt dat zij een aan autisme verwante stoornis heeft. Anderhalf jaar is ermee gemoeid voor zij deze nieuwe wetenschap over zichzelf een plaats heeft gegeven. Eén van de dingen waarop zij stuit, is het mogelijke verband tussen de stoornis en het gevoel van eenzaamheid waarmee zij al sinds haar kindertijd wordt geconfronteerd. In Een gat waar je hart zit vertelt de auteur eerst haar eigen verhaal en laat zij vervolgens een twintigtal lotgenoten aan het woord. Hun ervaringen werpen een schrijnend licht op het dagelijkse gevecht tegen de eenzaamheid van veel, maar uitdrukkelijk niet alle, mensen met autisme. Daarnaast laat zij professionals aan het woord over hun pogingen mensen met autisme een uitweg uit de eenzaamheid te helpen vinden. Ook besteedt ze aandacht aan een minder bekende benadering van autisme, namelijk de antroposofische. Een verrassend extraatje vormen de gedichtjes waarin ze de gevoelens van een buitenbeentje herkenbaar en ontroerend verwoordt. Een confronterend boek over een gevoelig onderwerp.