Moustakas breekt hier een lans voor een (schijnbaar) ouderwets begrip: de waarde van alleen-zijn en van momenten van eenzaamheid. Hij doet dit als een aanvulling op en ook als tegenhanger van de gebruikelijke vormen van sensitivity training en ander werk in groepen.

De (al dan niet geforceerde) openhartigheid over zichzelf, het vrij uitspreken van kritiek op medemensen en andere vormen van georganiseerde openheid, mogen voor sommigen nuttig zijn, voor anderen is zo’n aanpak onnatuurlijk en daarom voor hen ongeschikt.

Moustakas stelt dat ieder zijn rol naar eigen aard moet kunnen vervullen, zonder zich in strijd met zijn wezen dwangmatig te moeten conformeren aan de non-conformisten.

Op zijn persoonlijke manier beschrijft Moustakas uit zijn ervaring de ontwikkelende kracht die perioden van eenzaamheid kunnen geven. Momenten van rustig overdenken, los van en buiten groepsbelevingen, zijn essentieel voor innerlijke groei en ontwikkeling. Deze schijnbaar egoïstische weg kan, evenzeer als de meer uiterlijk georganiseerde activiteiten, uiteindelijk ook de samenleving als geheel ten goede komen.

Dit boek is voor hen, die – wars van het spectaculaire en georganiseerde – de behoefte voelen zich op hun eigen manier te ontplooien, in overeenstemming met hun wezen.