We weten maar één ding zeker in ons leven en dat is dat we op een dag doodgaan. Toch stoppen we de gedachte hieraan bij voorkeur zo ver mogelijk weg. Maar uiteindelijk staat de dood toch voor de deur. Wat doe je dan? De ouders van Barbara van Beukering zijn beiden overleden aan darmkanker. Haar vader verliet het aardse bestaan, na een afgrijselijk ziekbed, in volstrekte paniek. Haar moeder weigerde elke vorm van behandeling, focuste zich op het afscheid en koos voor euthanasie voordat er sprake was van ondragelijk lijden. Door deze ervaringen werd Van Beukering zich ervan bewust dat de manier waarop je de dood tegemoet treedt, grote impact heeft op je nabestaanden. Maar waarom is de ene persoon in staat zich te verhouden tot de dood en kan de andere het levenseinde tot het laatste moment niet accepteren?
Van Beukering spreekt in haar nieuwe boek nabestaanden van bekende mensen en deskundigen die dagelijks met de dood te maken hebben: oncologen, euthanasie-artsen, hospicemedewerkers, levenseindebegeleiders. Met de bekende luchtige en integere toon die ze liet zien in haar eerste boek Kruip nooit achter een geranium is Je kunt het maar één keer doen haar persoonlijke zoektocht naar het grootste taboe in ons leven.