Blake is van jongs af aan hyperactief, impulsief en snel afgeleid. Toen Blake vijf jaar was en probeerde zijn jongere zusje uit haar kinderstoel te duwen, vermoedde zijn moeder voor het eerst dat Blake ADHD had.
‘Ik zie dingen anders. Ik ervaar de dingen die ik zie en hoor intensiever. Ik reageer emotioneler. […] Ik moet toegeven dat ik heel veel kattenkwaad uitgehaald heb, zoals je in de verhalen in dit boek kunt lezen. Ik heb ruiten kapot gegooid, de keukentafel in brand gestoken en zelfgemaakte raketten afgevuurd tijdens tenniswedstrijden. Mevrouw P. wist dat ik ADHD had en dat ik de oorzaak was geweest van wel heel veel ongelukjes. En daarom gaf ze me altijd de schuld van wat er ook gebeurde. Ze nam automatisch aan dat ik de problemen had veroorzaakt, of ze dat nu kon aantonen of niet.’
In Ik en mijn ADHD vertelt Blake Taylor als zeventienjarige jongen wat hem vanaf de peuterspeelzaal tot in zijn tienerjaren allemaal overkwam en wat dit met zijn ADHD te maken heeft. Hij probeert tegen pestkoppen in te gaan en onredelijke leerkrachten van zijn gelijk te overtuigen, worstelt met concentratieproblemen op school, wordt verkeerd begrepen, ontloopt meisjes en raakt zijn beste vriend kwijt.
In dit geestige en verhelderende boek steekt Blake jonge mensen met ADHD een hart onder de riem, en schetst hij een indringend portret van zijn leven met ADHD.