Zen is zo scherp onderscheiden van elke andere vorm van Boeddhisme, ja men kan zeggen: van elke andere vorm van religie, dat het de nieuwsgierigheid van velen geprikkeld heeft, die gewoonlijk voor praktische wijsheid niet naar het „onpraktische oosten” omzien. Zen heeft een eigenaardige bekoring voor geesten, die beu zijn van conventionele religie en filosofie. Zen is gegrond op praktijk en op een intieme persoonlijke ervaring van de werkelijkheid, het is een krachtdadige poging om in directe aanraking te komen met de waarheid zelf, zonder toe te laten, dat theorieën en symbolen zich plaatsen tussen de kenner en het gekende in, het is het doorvoelen van het leven zelf in plaats van iets te voelen „omtrent” het leven.

„De werken over het Zen-Boeddhisme van Daisetz Teitaro Suzuki”, aldus dr. C.G. Jung in zijn voorwoord, „behoren tot de beste bijdragen betreffende de kennis van het levende Boeddhisme, die in de laatste tientallen jaren tot stand zijn gekomen, terwijl Zen de belangrijkste vrucht is, die is gegroeid aan de boom, wortelend in de verzamelde werken van de Pali-Canon.

Men kan de schrijver niet dankbaar genoeg zijn, ten eerste voor het feit dat hij Zen nader tot het begrip van de westelijke wereld heeft gebracht en ten tweede voor de wijze waarop hij deze taak heeft vervuld.”