Jezus, de Meester, riep zijn leerlingen op om aan zichzelf te werken om zo een steeds zuiverder instrument te worden voor de Christusgeest. Want alleen wie het meesterschap verwerft over het eigen ego zal mogen ervaren hoe de goddelijke Geest in hem (haar) tot leven komt. Dit harde werken aan jezelf noemt Jezus – in aansluiting op de oude, universele traditie – het gaan van de inwijdingsweg. Zovele van de woorden die Jezus spreekt, hebben dan ook betrekking op deze inwijdingsweg. In de Zaligsprekingen, een reeks van negen korte spreuken, tekent Jezus die weg in negen achtereenvolgende stappen, tekent hij de innerlijke groei die wij op die weg ervaren mogen, tekent hij de verschillende uitdagingen waarvoor we op die weg geplaatst worden. Deze negen spreuken zijn ook voor ons, in onze tijd, uiterst actueel. Je zou zelfs mogen zeggen dat het erop lijkt alsof wij pas in onze tijd de diepere betekenis van die woorden beginnen te begrijpen. Het begint al meteen met de eerste spreuk. Die stelt als voorwaarde voor het gaan van de inwijdingsweg dat wij ons leeg moeten maken: ons bevrijden van de dodelijke en dominante kracht van het denken. Wie dat leert komt in aanraking met de dieper in onszelf verborgen krachten van verwondering.