Een paar weken later bevond ik me op een avond buitenshuis. Ik had weer op een van de kerkhoven aan een artikel zitten schrijven voor een krant; terwijl ik daaraan bezig was, was het tien uur geworden, de duisternis viel en het hek zou gesloten worden. Ik had honger, een ontzettende honger; de tien kronen hadden maar heel kort gereikt; nu was het alweer twee, bijna drie dagen geleden sinds ik wat gegeten had en ik voelde me zwak, een tikkeltje vermoeid van het hanteren van mijn potlood. Ik had een half pennenmes en een sleutelbos in mijn zak, maar niet één öre.’
Honger is het schrijnende verhaal van een jonge schrijver-journalist die op de grens van het hongerlijdersbestaan vecht voor een plaats in de maatschappij. Het beschrijft de rauwe werkelijkheid van de dagelijkse strijd om te overleven in Noorwegen rond de vorige eeuwwisseling.
De Noor Knut Hamsun (1859-1952) was onder meer schoenmaker, marskramer, hulpveldwachter, onderwijzer, steenhouwer, houthakker en ook tramconducteur voordat hij zich op het schrijven toelegde. De publicatie van Honger maakte hem in één klap beroemd. In 1920 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur.
‘Ik behoor tot de kring van grote vereerders. Ik heb altijd weloverwogen geprobeerd hem te imiteren.’ – Henry Miller