De therapie van het Hausdörfer-instituut is gebaseerd op de gedachte dat de oorzaak van stotteren niet ligt in een lichamelijke afwijking of disfunctioneren. Stotteren wordt gezien als een gevolg van een in de loop der jaren opgebouwde spanning, angst en onzekerheid bij het spreken door te denken en steeds weer te ervaren ‘ik kan het niet’. Wij noemen dit gevoel ‘spreekspanning’.
De meeste mensen die stotteren, ondervinden geen problemen bij het zingen. Dit komt omdat ze hierbij – net als mensen die niet stotteren – de overtuiging hebben dat zij kunnen. Zij voelen daardoor geen spanning en richten zich op een natuurlijke wijze (onbewust) op de stemklank.
Als iemand die stottert alleen is en weet dat er geen mensen zijn die hem of haar kunnen
horen spreken, stottert hij/zij veel minder of helemaal niet. Ditzelfde gebeurt bij het spreken tegen een huisdier. Als je je niet beoordeeld voelt, valt de spreekspanning weg.
Je ervaart geen druk om vloeiend te spreken, bent vol vertrouwen en blijft rustig. Je hebt dan – zoals wij dat noemen – ‘spreekrust’. Dit gevoel is voor iemand die niet stottert vanzelfsprekend.