De stille terreur. Een vertelling over macht, onderdrukking en bevrijding. Dit boek staat in het teken van het ontstaan van een ‘meervoudige persoonlijkheidsstoornis’. Het is een verhaal dat is geschreven vanuit eigen ervaring en die van lotgenoten. De schrijfster beoogt er aandacht mee te vragen voor het leed ‘waaraan veel kinderen worden blootgesteld’. Genoemd leed blijkt vele vormen te hebben: zelfmoord, incest, kindermishandeling, sociale ellende, aanranding, moord, manipulatie, dwang door religieuze sekten, misdaad, dood, ziekte, seks, drank, paranormale verschijnselen enzovoort. Het is moeilijk iets te bedenken dat niet in het boek wordt beschreven. Het is een gruwelijk dramatisch verhaal dat zich voornamelijk rond en in de jongen Casper afspeelt. Deze jongen komt aan het eind van het verhaal tot een soort rust. Voor wie zich door de wat ouderwetse schrijfstijl niet laat afschrikken, zou inderdaad een wereld van ellende kunnen opengaan.