„Hara” betekent in het Japans letterlijk „buik”, maar in overdrachtelijke zin „het juiste zwaartepunt” van de mens, het zwaartepunt in het midden, dit is de oorspronkelijke eenheid van het leven.
Hara is eveneens de verbinding tussen het zijn boven tijd en ruimte uit en het zijn in tijd en ruimte. De mens leeft uit Hara en beleeft in Hara zijn stilte, zijn kracht, zijn vervulling.
De auteur beschrijft praktische oefeningen, die op Zen gebaseerd zijn, om met het wezen der dingen in kontakt te komen. Het boek zal vooral spreken tot hen, die zelfverwerkelijking zoeken en dat langs een weg die door het Oosten geïnspireerd, maar bij het Westen aangepast is.