Alleen wanneer ik ruimte schep voor de stem van het kind in mij, voel ik me “echt” en creatief. Ik maak gebruik van alle middelen die me nu ter beschikking staan: bij het schilderen van de ervaring, met mijn techniek; bij het schrijven van mijn psychotherapeutische ervaring, om het kind te helpen een adequate expressie te vinden en begrepen te worden. Ik geef het kind wat het vroeger nooit heeft gehad: de begeleiding van een volwassene die zijn stem serieus neemt in plaats van het te overheersen met gemeenplaatsen en zijn creativiteit te vernietigen.’