Joannes van het Kruis is vooral de dichter van de bruidsmystiek. Al zijn grote gedichten gaan over de hunkerende ziel, op zoek naar de Beminde, de Geliefde, thema dat zo vaak terugkeert in het soefisme, waar hij wellicht mede door geinspireerd werd. Maar deze Spaanse karmeliet was niet alleen mysticus en dichter. Samen met Teresa van Avila was hij ook de hervormer van de in zijn tijd in verval geraakte kloosterorde der geschoeide karmelieten. Op meeslepende wijze beschrijft de auteur de laatste dagen voor de dood van Joannes van het Kruis en schetst hij diens leven en werk. Maar in dit boek wordt vooral ingegaan op nog niet eerder uitgewerkte thema’s. Op innerlijke wijze, word het verhaal over de profeten Elia en Elisa toegelicht terwijl tevens wezenlijke leringen van Joannes van het Kruis vergeleken worden met oosterse opvattingen (veda, oepanisjads, boeddhisme, taoïsme), mystieke leringen (Eckhart, Ruusbroec, Van Ruysbeek) en gnostiek (Het Evangelie van Thomas)