… ik meen dat ik ook de tijd van de sericuze lezer met mijn persoonlijke verhaal echt nict verknoci. Het is allemaal waar: ik heb niet ingegrepen in de loop der gebeurtenissen, ik was niet cens een bijzonder goed ingewijde ooggetuige, en niemand kan de betekenis van mijn persoon met meer scepsis bezien dan ikzelf doe. En toch meen ik – en duidt u da alstublieft niet als arrogantie mijnerzijds dat ik met het toevallige en persoonlijke verhaal van mijn toevallige, eigen persoon een belang rijk, niet-verteld stuk van de Duitse en Europese geschiedenis vertel, belangrijker en voor al het toekomstige van meer betekenis dan wanneer ik zou vertellen wie verantwoordelijk was voor de brand in de Rijksdag en wat er tussen Hitler en Röhm nu werkelijk gezegd is.’