Je loopt door het bos, langs het strand of luistert naar mooie muziek en opeens weet je dat er meer is. Achter die uiterlijke dingen schuilt iets heel moois. Iets waar je soms naar verlangt zonder te weten wat het precies is. Een andere werkelijkheid die je niet kunt zien, voelen, ruiken of horen maar die even werkelijk is als onze tastbare wereld.

Sommigen proberen vanuit dat gevoel te leven en zien de ziel als de poort naar ‘die andere wereld’. Ze oefenen zich in herinneren omdat ze zo opgaan in de waan van de dag en die andere wereld vaak vergeten. Ze wervelen, dansen en zingen zich zo tot extase dat ze zichzelf compleet vergeten en er enkel herinnering is aan het hogere. Je kunt natuurlijk ook gewoon een boswandeling gaan maken en door de bomen het bos weer zien. Ieder voor zich en …voor ons allen.

Yatri, een Sanskriet woord dat zowel reiziger als pelgrimstocht betekent, vertelt zijn verhaal over de verschillende paden die hij bewandeld heeft zoals het pad van de pijnappelklier die ook de zetel van de ziel wordt genoemd.