Jacques Lusseyran (1924-1971), die op zevenjarige leeftijd door een ongeval in de klas blind werd, beschrijft in dit boek de geschiedenis van de eerste twintig jaar van zijn leven, die de periode van 1924 tot 1944 bestrijkt. Het is zijn levensverhaal tot aan zijn bevrijding in 1944 uit het concentratiekamp Buchenwald. De rode draad door dit boek is zijn liefde voor het leven. Boeiend, ontroerend, heroïsch, dat zijn de kenmerken die uit zijn biografie naar voren springen. Lusseyran beschrijft hoe hij na zijn ongeluk opnieuw moest leren zien, dit keer van binnen uit, en hoe hij daarbij een licht – hét licht ontdekte, het licht en de vreugde. Dit boek vormt de nalatenschap van een grote persoonlijkheid en kan allen die aan het leven twijfelen kracht en zelfvertrouwen schenken