De drie mensen die door de maanlichtschaduwen in het Verboden Woud naar het noordne renden waren over ruim een halve kilomater verspreid. De laatste hardloper in de rij was de achtervolgende D-wolvne gee honderd meter meer voor. Hij kon de dieren begerig horen janken en hijgen, zoals altijd als ze een prooi in het oog hebben. Met de Eerste Maan hoog aan de hemel was het tamelijk licht in het bos en hoewel dit de hogere breedgraden vna Arrakis waren, was het nog steeds warm na de hete zomerdag. De nachtelijke luchtstroom uit de Laatste Woestijn van de Sarier voerde harsige geuren mee en de vochtige uitwaseming van de rottende bladeren op de grond. Af en toe kruiste een licht briesje vna de Kyneszee achter de Sarier het pad van de hardlopers met een geurflars van zilt en vissen…’