Na het succes van Regels voor het mensenpark, waarin de populaire Duitse filosoof zich als de scherpzinnige stoorzender in het maatschappelijk en wetenschappelijk debat liet zien, ontmoeten we in Sferen de bezonnen en meeslepende denker Sloterdijk. Deze grootse vertelling over de geschiedenis van de mensheid is het meesterwerk waarop we sinds Kritiek van de cynische rede wachten. Geschreven met de brille die eigen is aan Sloterdijk’s unieke taal, bevindt Sferen zich op het spannende grensvlak van literatuur en filosofie. Het boek vertolkt een heldere en toegankelijke these, die een stempel zal drukken op onze beschavingsidealen in het tijdperk van de globalisering.
Sloterdijk onderneemt in Sferen de ambitieuze poging de geschiedenis van de mensheid te vertellen. Daarbij gaat hij niet langer uit van de traditionele filosofische vraag ‘Wat is de mens?’. Voor de auteur is de vraag ‘Waar is de mens?’ belangrijker. Waar leven de mensen nadat ze tot het besef gekomen zijn dat ze op een kogel of globe wonen, en die vreemde onmetelijke ruimte tot hun huis moeten maken? Om deze vraag te beantwoorden ontwikkelt Sloterdijk zijn theorie van de sferen: de mens is vóór alles een ‘sferen-bouwer’, want hij moet vorm geven aan de onmetelijkheid van de wereld. Hij omhult zich met sferen (je huis, je stuk land, een park, een natie) om zich te beschermen tegen de anderen en tegen de wereld, maar ook om die wereld in het klein na te bootsen.
De auteur documenteert zijn these met honderden illustraties, die het boek tot een aantrekkelijk geheel maken. Sloterdijk spant zo in woord en beeld een fascinerende boog tussen de vroegste mensenculturen en ons mondiale tijdperk, en daagt ons uit na te denken over de plaats die we innemen op deze aarde.