Voor sommige mensen is zelfstandig wonen moeilijk; zij hebben behoefte aan een vorm van ondersteuning.
Daarom nemen allerlei instanties de laatste jaren steeds vaker initiatieven om deze mensen thuis te begeleiden en zo te voorkomen dat ze vereenzamen, een zwervend bestaan leiden of wegkw ijnen in grote psvchiatrische ziekenhuizen. Want – zo is de gedachte – ook de zwakkeren hebben recht op een plekje in onze samenleving. Zij moeten net als iedereen hun leven op een menswaardige, prettige manier kunnen inrichten.
Het is niet altijd duidelijk hoe deze woonbegeleiding er precies moet uitzien en wat woonbegeleiders in een concrete situatie kunnen of moeten doen. De auteur probeert daarop in dit boek antwoord te geven, onder andere door een kader aan te reiken, waarbinnen vervolgens tal van concrete methodische interventies worden beschreven.
De beschreven methodiek is niet gericht op één specifieke werksoort, maar heeft een sectoroverstijgende invalshoek. Dat betekent dat ze bruikbaar is voor woonbegeleiders in met name de geestelijke gezondheidszorg, de maatschappelijke opvang en het maatschappelijk werk.