In januari1995 ontmoette Toon Hermans de arts en auteur Mieke Mosmuller. Na de eerste ontmoeting vond Toon in haar een gesprekspartner met wie hij in talrijke ‘sessies’ zijn twijfels, zijn zekerheden, alles wat hem bezighield besprak. Op basis van die dialogen schreef Mieke Mosmuller dit boek.
Toon Hermans zei hierover bij het verschijnen in 1998: ‘Als ik nu lees wat zij ervan heeft gemaakt, komt het mij voor, dat het een soort biecht is die ik gesproken heb. Waarin ik mij heb laten gaan, dan weer eens gelukkig, dan weer vertwijfeld. Altijd met de hoop in het hart dat ik met wat ik gezegd heb mensen kan bereiken die daar iets aan hebben. Al jaren krijg ik brieven van zoekende mensen. Mensen die gelukkig zijn, mensen die geen uitkomst meer zien. Ik denk dat zij mij de moed hebben gegeven om deze openhartigheid te tonen.’