Eigenlijk is dit boek een anachronisme. Roads beschrijft namelijk op zijn boeiende wijze gebeurtenissen die plaatsgevonden hebben vóórdat hij zijn eerder gepubliceerde boeken schreef. ‘Ik durfde dit niet eerder naar buiten te brengen, zo schrijft hij, ‘want men zou mij absoluut belachelijk hebben gemaakt.’ Nu is hij inmiddels zo geliefd en bekend dat hij dit boek, dat zo naadloos aansluit op zijn andere boeken, aandurft. Hij neemt ons mee op een wonderlijke spirituele reis, die hij maakt tijdens de uittredingen in zijn slaap. Het vreemde daarbij is dat zijn fysieke lichaam onderwijl noteert wat er gebeurt, zodat er een geloofwaardig verhaal ontstaat. Hij ontmoet de personificatie van zijn eigenliefde, die hem in zijn levensspiegel laat kijken, komt in een glazen stad terecht, ontdekt dat tijd slechts een begrip is en dat hij moeiteloos van de ene naar de ander sfeer kan reizen.