Het pad van de oude hooggevoelige ziel kent vele diepe, eenzame, rauwe stukken. Hij doorleeft in zijn bestaan vele transformaties. Die snijden dwars door zijn ziel heen, tot op het bot. Hij volgt niet de gebaande paden, en evenmin het huisje-boompje-beestjepad. De oude ziel heeft het gevoel zijn leven maar niet op de rit te krijgen, dat alles steeds wegglipt en hij er geen controle over krijgt, maar niets is minder waar. Hij volgt een rijk, bewogen, uitdagend levenspad, waarbij hij in bewustzijn enorm snel groeit.

De oude ziel leeft heel intens. Hij voelt zich vaak afgewezen, in de steek gelaten, verstoten, eenzaam en alleen. Hij heeft vele levens geleid, waardoor hij op een heel hoge frequentie zit. Een oude ziel maakt heel veel processen mee, met weinig adempauze. Maar waarom is dat zo en hoe ga je om met deze diepe, eenzame, heftige, rauwe stukken, die je vaak amper met iemand kunt delen? Deze ziel voelt zich vaak de vreemde eend in de bijt, niet alleen in het gezin van herkomst, maar ook in het verdere leven. Hij heeft het gevoel dat anderen hem niet begrijpen. Hoe ga je daarmee om? Maar een nog veel belangrijkere vraag: hoe kun je deze donkerte en pijnen van al die levens ombuigen en resetten naar een leven vol liefdevolle en betekenisvolle relaties, geluk, licht, gemak, overvloed, vreugde en blijdschap?