De slaapstad Buitenveldert en het nabijgelegen Schiphol geven op concrete wijze blijk van de verhouding tussen cultuur en techniek in de hedendaagse wereld. In de gesprekken tussen de journalist Heumakers en de filosoof Oudemans komen enkele vraagstukken met betrekking tot deze wereld op: vraagstukken van politiek, arbeid, geschiedenis, kunst en literatuur, bijeengehouden door het raadselachtige woord ‘horizon’. Diverse cultuurcritici laten zich over deze kwesties uit. Maar de cultuurkritiek is een problematisch genre geworden. Haar klachten en morele protesten vinden geen weerklank. De auteurs die ter sprake komen (Alexis de Tocqueville, Botho Strauss, Ernst Jünger en Nicolaas Matsier) zijn geen cultuurcritici in de gangbare zin van het woord. Zij proberen eerder oog te krijgen voor de wereld die zij zien en vermoeden, dan haar te beoordelen. Op een even ongewone als toegankelijke wijze onderzoeken de journalist en de filosoof de hun aangereikte mogelijkheden om de hedendaagse wereld te ervaren, zonder verstrikt te raken in het gebruikelijke dilemma tussen pessimisme en optimisme.