Studie over de Duits- joodse denker- activist, liberator, moralist en cultuurfilosoof Günter Anders, een van de weinige filosofen die zich diepgaand heeft beziggehouden met de morele consequenties van Autschwitz en Hiroshima, thema, s die zijn denken volledig beheersen. Met recht kan men hem de filosoof van het atoomtijdperk noemen en zijn denken een filosofie van de moderne techniek, of liever, een filosofie over de mens in de door die techniek bepaalde samenleving. Het is de techniek die de massale vernietiging mogelijk maakt en het is de mens met zijn beperkte voorstellingsvermogen die die mogelijkheid zonder veel fantasie ook gebruikt. In bijtende manifesten, scherpe aforismen, indringende essays, bewogen dagboeknotities, politieke fabels – gebruik makend van stijlmiddelen als overdrijving, pathos, sarcasme, ironie, understatement, gelijkenissen – heeft de denker en activist Anders de tijd waarin wij leven gehekeld. Als een twintigste – eeuwse ziener stelt hij, ongemeen fel en raak, het ontbreken van de noodzakelijke morele en sociale fantasie, noodzakelijk om de geschiedenis niet tot een intermezzo te maken, aan de kaak. In de kloof tussen wat we kunnen maken en het volstrekte onvermogen om de effecten van onze technisch maaksels voor te stellen, ligt de basis voor de niet te stuiten activiteit van deze praktische filosoof. Het is deze kloof, moderne schizofrenie, die Günter Anders in al zijn wortels en mogelijke consequenties steeds opnieuw en vanuit een steeds andere invalshoek tracht te doorgronden. Kennisnemen van zijn geschriften is meer dan kennismaken met smeuïge filosofische teksten; het is ook meer dan de ontmoeting met een bewogen en hartstochtelijk mens, hoe bijzonder ook. Het is uiteindelijk een confrontatie met jezelf, met je schuld en je verantwoordelijkheid, met je hoop en je vrees, met je fantasieloosheid en je verbeeldingskracht, onontkoombaar.