Gangbare tegenstellingen, zoals die tussen denken en doen, theorie en praktijk, filosofie en het dagelijks leven, geven de indruk dat handelen en rationaliteit niet goed verenigbaar zijn. In de hedendaagse filosofie wordt deze opvatting langzamerhand in twijfel getrokken. Filosofen van diverse richtingen benadrukken dat het menselijk handelen aan de menselijke redelijkheid geen afbreuk doet, maar in tegendeel beschouwd moet worden als het fundament van elke redelijkheid. In dit boek wordt deze opvatting uiteengezet aan de hand van het denken van prominente vertegenwoordigers van de drie hoofdstromingen in de hedendaagse filosofie: Wittgenstein voor de analytische filosofie, Merleau-Ponty en Gadamer voor de fenomenologisch-hermeneutische traditie en Habermas voor de neo-dialectische stroming. De auteur grijpt daarbij terug op de praktische filosofie van Aristoteles, die kan worden beschouwd als voorloper van en inspiratiebron voor elk van de drie genoemde stromingen.