In Het landschap en de mens stelt Braudel de bijna onbeweeglijke geschiedenis van de mens en zijn betrekkingen met de natuurlijke omgeving an de orde. Braudel noemt deze geschiedenis met haar herhalingen de ‘lange duur’, of ‘structuur.

Beginnend in de bergen daalt hij via de heuvels, de hoogvlakte en de vlakte langzaam af naar de kust. Hij laat zien hoe landschap en klimaat een dwingende invloed uitoefenen op het leven van de mens. Hij beschrijft de moeizame pogingen om de door malaria geteisterde vlakten in Italië t te veranderen in vruchtbaar bouwland, de karavaantochten door de brandende Sahara en de schepen die in de haven van Genua wachten op gunstige wind.

Aan de hand van een enorme hoeveelheid bronnen-reisverslagen, landbrieven, douanepapieren en havenregisters-schetst Braudel een beeld van een veelzijdige en kleurrijke wereld.

Generaties historici zijn gevormd door de klassieke studie De Middellandse Zee en de mediterrane wereld ten tijde van Philips II, waarin Braudel verklaart waarom het economische zwaartepunt in het zestiende-eeuwse Europa van de Middellandse Zee naar Noord-Europa verschoof. Hij introduceerde hiermee zijn revolutionaire visie op de geschiedenis: de indeling in drie tijdlagen, te weten de nauwelijks veranderende geschiedenis van de lange duur, de trage beweging van de middellange duur en de snelle opeenvolging van de korte duur.

De liefdevolle beschrijvingen, de onvermoede verbanden en verrassende inzichten maken De Middellandse Zee tot een boeiende reis naar het verleden; we zwerven met de schrijver door de landen rond de Middellandse Zee als herder, koopman en soldaat.