Het boek Levensgeheimen werd geschreven in de zeventiger jaren van de negentiende eeuw, een tijdperk dat een explosieve groei van alle natuurwetenschappelijke diciplines kende. De wetenschap waande zich onoverwinnelijk, de ene uitvinding volgde op de andere, het verstand en daarmee het materialisme vierden triomfen. Uit deze geestelijke situatie, die zich in onze dagen langzamerhand begint te wijzigen, begrijpen wij de indringendheid waarmee de Heer ons via Gottfried Mayerhofer (1807-1877) de geestelijke dimensies van al het levende in steeds weer nieuw aspecten heeft onthuld. In dit boek wordt duidelijk hoe betrekkelijk het materiële is, waarin de mens zich, in minachting voor de goddelijke zijnsordening, heeft ingegraven of zelfs, in geestelijke zin, heeft begraven. Mogen deze pakkende en deels zelfs opzienbarende teksten gehoord en ter harte genomen worden, opdat ‘het oude, reeds lang vergeten en ondermijnde bouwsel van het geestelijke mensenleven weer opgebouwd wordt’.