Socrates en de Boeddha staan aan het begin van twee uitzonderlijke wegen. Humanisme en boeddhisme hebben beiden de moed om in de mens zelf de bron te zoeken van schoonheid én het gebrek eraan, van goed én kwaad, van waarheid én leugen. Beide tradities willen niet dat wat alleen ‘des mensen’ is, geprojecteerd wordt op góden of natuur, zoals de vraag naar de zin van het bestaan.
Twaalf auteurs schrijven vanuit beide tradities over zes thema’s waardoor verschillen en overeenkomsten gaan spreken. Vandaar de ondertitel: een paradoxale vergelijking. De thema’s die paarsgewijs aan bod komen, hebben betrekking op secularisme en spiritualiteit, autonomie en (non-)identiteit, lijden en kwaad, compassie, dialoog, en de rol van de verbeelding.
Waar de grenzen liggen van de mens, is een vraag waar dit boek naar verwijst, maar waarop het geen antwoord geeft, overeenkomstig de beste traditie die er is: het ontbreken van dogma’s.