Zeus heeft een beroemde zoon. Ares de lijkenmaker!

Het zij zo. Ik sta alleen, vrienden heb ik niet, respect krijg ik niet.

Hoogstens afgunst om mijn succes in de liefde. Ach, afgunst grenst aan respect.

En vrouwen begeren mij. Godinnen begeren mij. Ik ben mooi en slecht.

Maar nu even niet over liefde.

Ik wil een verhaal vertellen van oorlog en vrede en wrok, een waar verhaal dat een zanger, die er minder verstand van had dan ik, beroemd heeft gemaakt.

Het verhaal van Troje, stad van de mooie paarden.
Het beroemde boek van het beleg van Troje door de Grieken die proberen de geschaakte Helena terug te halen, van de twist tussen Achilles en Agamemnon, de vriendschap van de grote krijgers Achilles en Patroklos (die gedood wordt door Hector), Achilles’ haat die zich tegen Hector keert, maar vooral natuurlijk het verhaal van de schitterende list die Odysseus verzint om in een houten paard Griekse manschappen Troje binnen te smokkelen, dat alles laat Imme Dros ons horen via de krachtige stem van de oorlogsgod Ares: alsof een Griekse dramaspeler, door zijn masker beperkt tot alleen zijn stem, één lange, bewogen en meeslepende monoloog uitspreekt.