In de jaren vijftig en zestig hingen in Chinese klaslokalen en overheidsgebouwen vaak de prachtigste educatieve afbeeldingen over de werking van he menselijk lichaam. Het zijn bijzondere, en in westerse ogen soms ontroerend naïeve afbeeldingen die duidelijk maken hoe anders er in het Verre Oosten over het menselijk lichaam gedacht werd. Schrijfster Manon Uphoff had ‘in een ander leven’ graag chirurg of patholoog-anatoomwillen zijn. Ze bestudeerde de fascinerende Chinese afbeeldingen en bezocht ook de spraakmakende tentoonstelling ‘Bodies’ – waar menselijke lichamen (van Chinezen) tot in detail ontleed te bewonderen zijn.

In Goede dokters en goede patiënten beschrijft Uphoff wat ze ziet op de in full colour afgebeelde Chinese schoolplaten. Zo staat ze stil bij de plaat waar de hersenen worden afgebeeld als een kantoortje in het hoofd, en mijmert ze over het mannetje met een hijskraan in zijn arm gebouwd. ‘Groei, bloei, verval, de ziektes die het teisteren, zijn ontstellende vermogen tot herstel: heel deze fragiele, warm doorbloede en tegelijk taaie machine.’ Het leverde een intrigerend kijkboek op.