Musonius Rufus, die leefde onder de regering van Nero (54-68), was een idealist die zich in de eerste plaats opvoeder voelde. Hij zag het als zijn taak zijn leerlingen en anderen met wie hij in contact kwam, te vormen tot betere mensen en de filosofie van de Stoa was in zijn ogen het middel om dat doel te bereiken. Hij werkte door zijn woord, mondelinge lessen, waarin hij de strenge stoïcijnse ethiek vertaalde naar de praktijk van het dagelijks leven, en door het voorbeeld van zijn eigen manier van leven. Uiteraard leidden zijn opvattingen tot een kritische houding ten aanzien van de ‘normen en waarden’ en de keizerlijke autoriteit. Dat hij geen blad voor zijn mond nam, kwam hem tot tweemaal toe te staan op verbanning uit Rome.
In zijn eigen tijd genoot Musonius groot aanzien en werd hij zelfs op één lijn gesteld met Socrates. Tegenwoordig is hij, buiten vakkringen, minder bekend ten gevolge van het feit dat hij zelf niet heeft geschreven en zijn ideeën alleen zijn overgeleverd in de aantekeningen van een leerling. Toch heeft Musonius dingen te zeggen die ook voor ons de moeite waard zijn. Zo zijn zijn gedachten over het huwelijk, de opvoeding van meisjes en de taakverdeling tussen mannen en vrouwen nog altijd interessant. En zeker zal zijn pleidooi voor een meer ascetische, minder consumentistische levenswijze velen in onze tijd aanspreken.
Deze vertaling van Musonius, de eerste in het Nederlands, sluit aan bij de hernieuwde belangstelling voor de ethiek van het hellenisme.